Strona salus-jaworzno.pl wykorzystuje technologię cookies – krótkie pliki tekstowe będą przechowywane na komputerze internautów odwiedzających naszą stronę internetową.
Funkcja umożliwia zidentyfikowanie powracających użytkowników i pomaga lepiej dopasować prezentowane treści w przeglądarkach internetowych.
Informujemy, że wyłączenie technologii cookies utrudni korzystanie z naszej witryny lub może uniemożliwić jej poprawne działanie na Państwa komputerze.
salus
Kinezyterapia

KINEZYTERAPIA – leczenie ruchem, gimnastyka lecznicza. Podstawą tej dziedziny są ćwiczenia ruchowe. Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na cały organizm. Zadaniem kinezyterapii jest maksymalne usunięcie niesprawności fizycznej i przygotowanie do dalszej rehabilitacji.

Ćwiczenia w odciążeniu rodzaj ćwiczeń fizycznych, służących zmniejszeniu obciążenia na stawy lub mięśnie, a przez to umożliwiających pacjentowi zrobienie ruchu, który bez odciążenia mógłby być niemożliwy (ze względu na osłabienie mięśnia lub ból).
Efekt odciążenia osiąga się poprzez podwieszenie części ciała na tzw. podwieszkach, czyli linkach podtrzymujących ciężar np. kończyny, przez podtrzymanie kończyny przez terapeutę lub też przez zanurzenie w wodzie. Ćwiczenia w odciążeniu umożliwiają szybszy powrót do zdrowia po okresie unieruchomienia, a ich naturalną konsekwencją są ćwiczenia bez odciążenia oraz ćwiczenia z oporem.

Wskazania:
•    osłabiona siła mięśni
•    ograniczenia w ruchomości stawów
•    zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa (wyciąg osiowy)
•    stany po złamaniach
•    przykurcze ścięgien i mięśni
•    ćwiczenia przy braku możliwości obciążania kończyn (ćwiczenia w odciążeniu)
•    niedowłady

Ćwiczenia czynne: ćwiczenia wykonywane przy współudziale pacjenta. Ruchy kończyn i tułowia angażujące wybrane grupy mięśni i stawów, w celu poprawienia ich sprawności.
Najczęściej stosowanymi ćwiczeniami czynnymi są:
-ćwiczenia izometryczne (napinanie mięśni)
-ćwiczenia prowadzone
-ćwiczenia w odciążeniu (Ugul)
-ćwiczenia wolne - bez użycia sprzętu pomocniczego
-ćwiczenia oporowe

Wskazania:
•    osłabiona siła mięśni
•    ograniczenia w ruchomości stawów
•    zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa (wyciąg osiowy)
•    stany po złamaniach
•    przykurcze ścięgien i mięśni
•    ćwiczenia przy braku możliwości obciążania kończyn (ćwiczenia w odciążeniu)
•    niedowłady

Ćwiczenia czynno-bierne:
Oparte są o własną siłę usprawnianego, a siła zewnętrzna ma tu jedynie charakter wspomagający. Czasem niezbędne jest zastosowanie odciążenia, czy też pomoc w zapoczątkowaniu ruchu.
Ćwiczenia te służą głównie reedukacji mięśni czyli:
•    wzmacnianie mięśni słabych
•    kształtowanie pamięci wzorców ruchowych
•    odtwarzanie
Nadmierne napięcie mięśni – wywołane unieruchomieniem, bólem lub innymi czynnikami kwalifikuje się do prowadzenia ćwiczeń bierno-czynnych. Ruch prowadzony jest biernie ( przez terapeutę) a zadaniem ćwiczącego jest czynne rozluźnianie mięśni, w tej części narządu ruchu, która jest ćwiczona. Kwalifikacja do ćwiczeń ze względu na siłę mięśniową gdy siła jest równa 1 według skali testu.
Głównym zadaniem tych ćwiczeń jest przerwanie łuku odruchowego łańcucha bólowego.

Cel ćwiczeń:
•    przerwanie łuku odruchowego łańcucha bólowego
•    rozbicie napięcia mięśniowego

Wskazania: Przeciwwskazania:
  •  stany po chirurgicznych zabiegach
     rekonstrukcyjnych narządu ruchu
  •  choroby reumatoidalne
  •  unieruchomienie kończyn za pomocą  wyciągów
     redresyjnych
  •  stany atrofii tkankowej
  •  demineralizacja kości
  •  czynne procesy zapalne w stawach
  •  świeże blizny pooperacyjne lub inne rany
  •  stany wymagające unieruchomienia : złamania,
      zwichnięcia

 

Ćwiczenia samowswpomagane:
W ćwiczeniach samowspomaganych chory wykonując ruch jedną kończyną wspomaga wykonanie ruchu w stawach drugiej kończyny, zwiększając równocześnie jego zakres. Jest to rodzaj redresji , którą chory sam wykonuje, zwanej „autoredresją”.
Ćwiczenia te stanowią łącznik pomiędzy grupą ćwiczeń biernych i czynnych. Wspomaganie może być bezpośrednie albo pośrednie.


Bezpośrednie - tak jak wyżej jest napisane chory za pomocą zdrowej kończyny górnej, chwyta kończynę przeciwną, porażoną i ćwiczy ją prowadząc ruch wznosu przez zgięcie w zespole stawowym barkowo-ramiennym w takim zakresie ruchu jaki jest możliwy do wykonania.
Pośrednie - są wykonywane przy użyciu systemu bloczkowego , który pozwala na działanie bardziej precyzyjne. Omawiany rodzaj ćwiczeń stosuje się u pacjentów przewlekle chorych, chorych których
proces chorobowy spowodował trwałe zmiany
Cel ćwiczeń:
•    zwiększenie zakresu ruchów w stawach
•    uzyskanie rozluźnienia nadmiernie napiętych mięśni

 

Wskazania: Przeciwwskazania:
  •  przygotowanie do redresji wykonywanych przy
      współudziale kinezyterapeuty
  •  przygotowanie do ćwiczeń czynnych wolnych
  •  poprawienie trofiki mięśni
  •  utrzymanie zakresu ruchów w stawach
  •  zapobieganie niekorzystnym zmianą
      wynikającym z bezruchu.
  •  ostry stan pacjenta
  •  ostry stan zapalny stawu i
     tkanek okołostawowych
  •  zapalenie żył
  •  gorączka
  •  niepełny zrost kostny

 

Metoda McKenzie (MDT) przeznaczona głównie dla osób cierpiących na bóle oraz schorzenia związane z kręgosłupem, jest to oparta na dowodach naukowych, metoda  biomechanicznego badania i leczenia zaburzeń mechaniki kręgosłupa, oraz zespołów bólowych, oraz schorzeń stawów obwodowych i kończyn, spowodowanych zaburzeniem mechaniki. Metoda McKenziego jest metodą fizjoterapeutyczną. Najczęściej stosowana w dyskopatii (zarówno w stanie ostrym jak i przewlekłym). Metoda sprawdza się także w innych zaburzeniach mechaniki. Metoda zawiera część diagnostyczną i terapeutyczną. Po ustąpieniu objawów - koncentruje się na profilaktyce. Wartość diagnostyczna metody McKenziego została w pełni potwierdzona, licznymi badaniami naukowymi. Ze względu na wysoką skuteczność i powtarzalność wyników części diagnostycznej metody McKenziego, jej stosowanie jako pierwszej, wydaje się być celowe dla określenia przyczyn dolegliwości. Metoda McKenziego sprawdza się w sytuacjach, w których inne metody fizjoterapeutyczne nie mają zbyt wiele do zaoferowania - np.: skolioza reflektoryczna, kręcz karku (mogą wystąpić w przebiegu dyskopatii). Istotą metody jest to, że pozwala ona wielu Pacjentom, samodzielnie, po odpowiednim wyedukowaniu, radzić sobie z bólem.

Wskazania do stosowania metody McKenzie

Przeciwwskazania do stosowania metody McKenzie
  •  problemy dotyczące korzenia nerwowego,
  •  ból krzyża o podłożu mechanicznym,
  •  ból karku o podłożu mechanicznym,
  •  radikulopatia szyjna.
  •  poważna patologia kręgosłupa,
  •  zespół ogona końskiego,
  •  nowotwory (pierwotne, wtórne),
  •  objawy ucisku rdzenia kręgowego,
  •  infekcje,
  •  gruźlica,
  •  stany zapalne (ZZSK, Gout, choroba Crohma,
     półpasiec, RZS),
  •  leczenie sterydami,
  •  choroby krążeniowe, tj. hemofilia,
      antykoagulanty, stany pooperacyjne,
  •  kręgozmyku 3-4 stopnia,
  •  ciąża (I trymestr),
  •  choroba Pageta,
  •  dyslokacja stawów,
  •  cukrzyca,
  •  problemy psychologiczne,
  •  złamania kręgosłupa szyjnego lub niestabilność
     więzadeł górnych segmentów szyjnych,
  •  zawroty głowy (schorzenia przedsionka,
      niewydolność naczyń kręgowo-
      podstawnych-VBI).

 

 Terapia manualna – forma terapii zaburzeń narządu ruchu. Jest często błędnie utożsamiana z kręgarstwem, które w przeciwieństwie do terapii manualnej nie posiada żadnych podstaw w źródłach wiedzy medycznej. Należy do dziedziny fizjoterapii i jest poparta badaniami naukowymi.
Terapia manualna polega na badaniu i leczeniu stawów obwodowych i kręgosłupa. Pierwszą częścią badania jest zazwyczaj dokładny wywiad. Następnie dokonuje się badania jakości ruchu, jego zakresów, biomechaniki oraz innych czynników (np. bolesności). Podczas terapii za pomocą specjalnych technik mobilizacji lub manipulacji i pracy na tkankach miękkich przywraca się zaburzoną biomechanikę stawów (odblokowanie stawów), co prowadzi do zmniejszenia bólu, zwiększenia zakresu ruchomości, ustąpienia stanów zapalnych.
W Polsce szkolenia z terapii manualnej odbywają się jako szkolenia podyplomowe dla fizjoterapeutów oraz lekarzy.

 

Wskazania:  Przeciwwskazania:
  •  zaburzenia czynności ruchu w stawie
  •  hypomobilność
  •  hypermobilność
  •  nieprawidłowe wzorce torebkowe
  •  zaburzenia czynności mięśni
  •  przeciążenie odcinków mięśni; miogelozy,
     tendoperiostozy, tendomiozy
  •  zaburzenia równowagi mięśniowej
  •  zaburzenia czynności powięzi ścięgien
  •  niewydolność
  •  niestabilność
  •  przykurcze
  •  niewłaściwe stereotypy
  •  postawne
  •  ruchowe
  •  oddechowe
  •  ostre i przewlekłe zespoły bólowe kręgosłupa
     i kończyn
  •  bóle i zawroty głowy z udziałem czynnika
     okręgowego
  Bezwzględne
  •  złamania
  •  ostre stany zapalne
  •  zmiany nowotworowe układu kostnego
  Względne
  •  ciąża
  •  osteoporoza
  •  niewydolność krążenia mózgowego
  •  poważne zaburzenia internistyczne
  •  stan po operacji kręgosłupa

 

Kinesiotaping (plastrowanie dynamiczne) – metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze. Jest jedną z metod tapingu. Została opracowana i spopularyzowana na początku lat osiemdziesiątych przez Japończyka dr. Kenzo Kase. Wykorzystuje się w niej specjalnie wytworzony plaster – Kinesio Tex Gold, wynaleziony przez dr. Kenzo Kase. Jest to plaster o elastyczności 130-140% (nie ogranicza ruchów), rozciągający się tylko na długość, o ciężarze i grubości zbliżonych do do parametrów skóry, niezawierający leków ani latexu, odporny na działanie wody, umożliwiający przepływ powietrza dzięki falowemu utkaniu.

Główne działanie kinesiotapingu:
•  zmniejsza ból i nienaturalne odczucia skóry i mięśni
•  usuwa zastoje i obrzęki limfatyczne
•  poprawia funkcję mięśni oraz reguluje napięcie powięzi
•  koryguje niewłaściwą pozycje stawu i zwiększa jego zakres ruchu